Kreml – po drugiej stronie lustra
Niezdolność Kremla do zaakceptowania rzeczywistości i krytycznego spojrzenia na swoje poczynania utwierdza Finlandię i Szwecję w ich decyzji o przystąpieniu do NATO.
Nieuzasadniona i niezgodna z prawem inwazja militarna Rosji na Ukrainę, która miała miejsce 24 lutego, niemal dokładnie osiem lat po bezprawnym zajęciu Krymu przez Rosję i jej zawoalowanym wtargnięciu połączonym z ustanowieniem marionetkowych państw w regionie Donbasu, wywołała wzmożoną debatę publiczną na temat bezpieczeństwa narodowego w Finlandii i Szwecji.
Rosyjska inwazja wojskowa, którą prezydent Finlandii Niinisto określił momentem, w którym spadły wszystkie maski, ujawniając zimne oblicze wojny, doprowadziła do historycznej zmiany, kiedy to 18 maja niezaangażowane dotąd militarnie Finlandia i Szwecja wspólnie złożyły wniosek o przyjęcie do NATO.
Działania te w obu nordyckich krajach zapoczątkowało nie tylko konsekwentne, całkowite lekceważenie przez Kreml prawa międzynarodowego i suwerenności sąsiednich państw, czy też ludobójczy sposób prowadzenia przez Rosję działań wojennych w Ukrainie. Na zmianę nastrojów w Helsinkach i Sztokholmie wpłynęły również jasno wyrażone ambicje imperialne i postawy kolonialne w kręgach kremlowskich, przejawiające się w mowie nienawiści wobec Ukrainy i Ukraińców, a także wobec szeroko pojętego Zachodu i naszych nieodzownych wartości.
Mówiąc słowami prezydenta Niinisto, Kreml powinien raz jeszcze uważnie przyjrzeć się swoim poczynaniom, aby znaleźć prawdziwego winowajcę zmiany kursu przez oba te kraje nordyckie. Niemniej jednak, chwile prawdziwie szczerej introspekcji mogą być rzadkością dla tych, którzy żyją w odwróconym świecie „po drugiej stronie lustra” i których lustrzane odbicie ukazuje jedynie wyobrażenia o dawnej chwale Kremla.
W prokremlowskim świecie dezinformacji zamiast krajów takich jak Finlandia i Szwecja, które wstępując do NATO, wyrażają swoją prawdziwą suwerenność i wypełniają wolę społeczną, ktoś inny pociąga za sznurki i podejmuje decyzje. W tym wyimaginowanym świecie przystąpienie do sojuszu prowadzi do utraty suwerenności. Narracja o utracie suwerenności brzmi szczególnie pusto, jak gdyby podporządkowanie pod rosyjską strefę wpływów dawało jakąkolwiek realną suwerenność tym, którzy w niej żyją.
Innym przykładem całkowicie błędnego odczytania nastrojów opinii publicznej i decydentów w krajach nordyckich oraz dostarczenia im kolejnego powodu do wstąpienia do NATO są groźby ze strony rosyjskich urzędników, jakoby w wyniku przystąpienia do NATO Finlandia i Szwecja miały spotkać się z militarnym odwetem.
Wreszcie, podczas gdy Putin starał się bagatelizować znaczenie fińskich i szwedzkich decyzji dotyczących polityki bezpieczeństwa, wykazując względem nich obojętność, kilka dni później wysłał Szojgu, by w odpowiedzi na te decyzje ogłosił utworzenie nowych jednostek wojskowych w zachodnim regionie Rosji. W swoim komunikacie Szojgu nie wyjaśnił tylko, czy nowe jednostki zastąpią te, które uległy zniszczeniu w Ukrainie.
Przywódcy państw autokratycznych o imperialnych zapędach i nierozwiązanych kwestiach kolonialnych, takich jak Rosja, boją się, że suwerenne narody, wspierane przez swoich wolnych i oświeconych obywateli, będą mogły wyrazić swoją prawdziwą wolę. Przykładem tej obawy są reakcje kremlowskiej machiny propagandowej na trwające procesy przystąpienia Finlandii i Szwecji do NATO, ale dotyczy ona również jawnego rosyjskiego barbarzyństwa, którego ofiarą padły już takie kraje jak Ukraina i Gruzja.
W miarę jak Finlandia i Szwecja kontynuują swój proces przystępowania do NATO, a Ukraina próbuje na nowo zadomowić się w swojej prawdziwej historycznej ojczyźnie w europejskiej rodzinie narodów, powinniśmy spodziewać się więcej słownych zaczepek i bezceremonialnej agresji ze strony Kremla. Sytuacja ta będzie się utrzymywać, chyba że Kreml wykona mało prawdopodobny ruch – przeanalizuje i dokona uczciwej oceny swoich przeszłych i obecnych zbrodni.
